[Fic] Uta no Prince sama Toki x Oto 2

posted on 06 May 2012 16:54 by tsunayoshikung

Title : ไม่มี คิดไม่ออก อะแหะๆ   part.2

Fandom : uta no prince-sama

Pairings : Tokiya x Otoya

Rate : PG
 
 
WARNING :  ถ้าไม่ชอบแนวนี้ กดx ออกจากหน้าต่างนี้ได้เลยนะคะ ^^

 

 

   “นี่ๆ โทคิยะมานี่หน่อยสิ~” โอโตยะโบกมือเรียกโทคิยะที่ยืนรออยู่หน้าร้านขายของ.....จุกจิกน่ารักหลังจากที่แวะซื้อสายกีต้าร์อันใหม่จากร้านขายเครื่องดนตรี

โทคิยะมองหน้าร้านของจุกจิกแล้วพลางคิดว่าเค้าพาแฟน’สาว’มาเที่ยวหรือยังไงกันนะ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่มุมหนึ่งในร้าน

 

ฉึบ!!

 

“อะไร ของนายเนี่ย โอ โต ยะ!”  ร่างสูงทำเสียงไม่สบอารมณ์เมื่อโอโตยะเอาอะไรบางอย่างมาใส่ให้เค้า

 

“ถามได้น่าโทคิยะ ก็หูแมวไงล่า~~  เอ้า ยิ้มหน่อยย”  โอโตยะพูดจบก็เอาโทรศัพท์มือถือสีส้มสดของตัวเองมาถ่ายรูปโทคิยะ..ใส่หูแมวเอาไว้

 

“เฮ้ย!! ทำอะไรของนายน่ะ ลบทิ้งเดี๋ยวนี้นะ” โทคิยะเข้าไปแย่งโทรศัพท์มาจากคนตัวเล็ก แต่มีหรือที่โอโตยะจะยอม เด็กหนุ่มรีบเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง

 

“ไม่ ให้ ลบ หรอก น่า อิอิ” โอโตยะยิ้มยียวน  “อืม  ว่าแต่มุมนี้นายก็เหมือนพี่ของนายดีนะ อิอิ”

 

จี๊ด...

 

“เหรอ  ..” โทคิยะพูดเบาๆ  แวบหนึ่งที่โอโตยะเห็นแววตาเจ็บปวดบนหน้าของโทคิยะ

 

“เอ่อ  คือ  นายคงไม่ชอบให้ใครเอานายไปเปรียบกะฮายาโตะสินะ  ขอโทษ อ่ะ...” โอโตยะพูดด้วยน้ำเสียงจ๋อยๆก่อนจะก้มหน้ามองพื้นร่างสูงเห็นโอโตยะทำแบบนั้นก็ลืมความหงุดหงิดเมื่อครู่ไปจนหมด

 

“ไม่เป็นไรหรอก นายอย่าคิดมากเลย” โทคิยะพูด แล้วยื่นมือไปลูบผมโอโตยะเบาๆ

 

“อ่า อื้อ” คนตัวเล็กพยักหน้า แล้วเขย่งนิดหน่อยเพื่อเอื้อมไปหยิบที่คาดผมหูแมวออกจากเรือนผมสีน้ำเงินเข้มของโทคิยะ 

 

 “กรี๊ดดดดด ฮายาโตะซาม้าาาา” นางสาวA กรี๊ดลั่นร้านเมื่อเห็นโทคิยะใส่หูแมวแล้วนึกว่าเป็นฮายาโตะ  โทคิยะจึงรีบดึงหูแมวออกแล้วจับมือคนตัวเล็กวิ่งหนีออกจากร้านไป แต่ทว่าแค่เพียง5วินาทีลูกค้าผู้หญิงในร้านก็มารุมล้อมตรงจุดนั้นจนหาทางออกไปไม่ได้

 

“ไหนๆ ท่านฮายาโตะหรอ ตัวจริงหรอ กรี๊ดๆ”

 “กรี๊ดด ท่านฮายาโตะ ขอถ่ายรูปได้มั้ยคะ กรี๊ด~”

“ขอลายเซ็นหน่อยได้มั้ยค๊า~~~”

 

กรี๊ดๆๆๆ บลาๆๆๆๆ

 

เสียงกรีดร้องของผู้หญิงในร้านดังระงมไปทั่ว จนโทคิยะเริ่มทำหน้าไม่ถูก แล้วจู่ๆโอโตยะก็ก้าวออกมาข้างแล้วตะโกนว่า  “นี่โทคิยะต่างหากล่ะ ไม่ใช่ท่านฮายาโตะของพวกเธอซักหน่อย โทคิยะก็คือโทคิยะ อย่าเอาเค้าไปเปรียบกับฮายาโตะ เพราะงั้น ขอทางด้วย!!!” โอโตยะตะโกนเสียงดังกลบเสียงเหล่าชะนีทั้งหลายจนพวกนั้นอึ้งแล้วค่อยๆหลีกทางให้โอโตยะกึ่งลากกึ่งจูงโทคิยะออกไปจากร้าน..

 

..

 

…..

 

……

 

“ผู้หญิงพวกนั้นน่ะ ใช้ไม่ได้เลย!! ไม่มองให้แน่ใจก่อนก็กรี๊ดซะแล้ว ไม่ไหวๆ”  โอโตยะพูดขึ้นหลังจากวิ่งหนีออกมาจากร้านแล้วเข้าไปในสวนสาธารณะใกล้ๆ  ทั้ง2คนเดินไปนั่งที่ม้านั่งในมุมที่เงียบสงบ

 

“....ขอบคุณนายมากนะโอโตยะ”  โทคิยะพูดขึ้นหลังจากเงียบมาตลอดทาง

 

“อื้ม ไม่เป็นไรหรอก เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนสิ อีกอย่างน้า นายไม่ใช่ฮายาโตะซะหน่อยจริงมะ ...”

 

“อืม นั่นสินะ...” โทคิยะตอบก่อนจะเหลือบมองหน้าของคนที่นั่งข้างๆ พอดีกับที่โอโตยะหันมาพอดี โทคิยะจึงรีบหลบสายตา

 

“มีอะไรเหรอ” โอโตยะถามเมื่อเห็นร่างสูงมองมาทางตัวเอง

 

โทรศัพท์เข้าแล้ว รับโทรศัพท์ด้วยจ้า ...ๆๆ 

 

จู่ๆโทคิยะก็ได้ยินเสียงเด็กร้องให้รับโทรศัพท์ก่อนที่เขาจะพูดบางอย่างกับคนตัวเล็ก

 

“อ้อ โทษทีๆ เสียงเรียกเข้ามือถือของฉันเอง แหะๆ” โอโตยะหยิบโรศัพท์ของตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะมองดูเบอร์แล้วทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย ก่อนจะหันมาทางโทคิยะเพื่อขอตัวไปคุยโทรศัพท์

 

“อ้อ นานามิ....ว่าไง.....”  ทันทีที่ได้ยินชื่อนานามิลอดออกมา โทคิยะก็หรี่ตาลงเล็กน้อยพลางหันไปมองทางอื่น ไม่นานนักโอโตยะก็เดินกลับมาพร้อมรอบยิ้มบนใบหน้า

 

“นานามิโทรมาเลยดีใจสินะ...หึหึ” ร่างสูงพูดขึ้นเมื่อโอโตยะเดินมานั่งข้างๆ

 

“หืม นายรู้ได้ไงอ่ะ.. ก็ไม่มีอะไรหรอก เค้าแค่โทรมาถามว่าฉันซื้ออัลบั้มของฮายาโตะได้ไหมก็เท่านั้นเอง ทำไมหรอโทคิยะ.....หรือว่านายหึงอ่า ฮ่าๆๆ” คนตัวเล็กพูดติดตลกเล็กน้อย

 

“ฉันไม่ได้ถามซะหน่อยว่าคุยเรื่องอะไรกัน..นายจะมาบอกฉันทำไม”

 

“โทคิยะไม่ได้พูดประชดเพราะอยากรู้ว่าฉันคุยอะไรกับนานามิงั้นหรอกเหรอ??” โอโตยะถามซื่อๆ ร่างสูงหันขวับมาจ้องหน้าคนตัวเล็กที่รู้ทันเขา

 

“ใคร ประชดนายกันล่ะ..”

 

“ก็จะไปรู้หรอ..ก็ ฟังเหมือนนายกำลังประชดนี่น่า -3-“

 

“ช่างเถอะ.. ฟุ่ว.......ว่าแต่....” โทคิยะถอนหายใจเบาๆก่อนจะพูดต่อ แต่ก็หันไปเห็นโอโตยะหยิบซีดีของฮายาโตะออกมาดู

 

เมื่อเห็นแบบนั้นร่างสูงจึงเอ่ยปากถามออกมา  “นายชอบหมอนั่นมากเลยเหรอ.....” โทคิยะถามเบาๆ แต่คนตัวเล็กได้ยินทุกคำ

 

“อืมมม ฉันว่าเค้าตลกดีนะ แต่เหมือนกับว่าเค้ากำลังฝืนหัวเราะฝืนทำยังไงก็ไม่รู้สิ พูดไม่ถูกเหมือนกัน.. แต่ว่าฉันชอบแบบนายมากกว่า ฮี่ๆ” โอโตยะยิ้มกว้างให้ร่างสูงที่หน้าขึ้นสีชมพูเล็กน้อย

 

“อ๊ะ ฉันว่าเรากลับกันดีกว่า เริ่มมืดแล้ว ป่ะ!” โอโตยะลุกขึ้นยืนก่อนจะหันมามองร่างสูงที่ยังคงนั่งนิ่ง คนตัวเล็กจึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเพื่อเรียกร่างสูง

 

“เฮ้ โทคิยะ กลับกันได้แล้วน้า จะมืดแล้ว” โอโตยะแตะไหล่ร่างสูง โทคิยะ เงยหน้ามองโอโตยะที่ตอนนี้อยู่ห่างไม่ถึง10เซนติเมตร

 

“ “ถ้าฉันมีอะไรปิดบังหรือโกหกนายอยู่ นายจะโกรธฉันไหม??” โทคิยะพูดขึ้น

 

“ฉันไม่โกรธหรอก ว่าแต่นายพูดถึงเรื่องอะไรล่ะ...-3- ”

 

“คือฉัน...ก็ไม่อยากปิดบังนาย ไม่อยากปิดบังทุกคนแต่มันจำเป็นและมันสำคัญสำหรับฉันมาก..”   พอได้ยินโทคิยะพูดแบบนั้นโอโตยะก็ทำหน้างงๆ

 

“ถ้ามันจำเป็นต้องปิดบัง ฉันก็ไม่โกรธโทคิยะหรอกน้า ทุกคนมันก็ต้องมีความลับของตัวเองอยู่แล้ว ดูอย่างฉันสิฉันยังมีความลับเลยเช่นฉันชอบโทคิ.. เอ้ย!! ไม่มีอะไร ฮี่ๆ”  

 

“งั้นเหรอ...แต่เมื่อกี๊ฉันว่าได้ยินนายพูดชื่อฉัน?”  โทคิยะยิ้มออกมาพลางมองหน้าคนตัวเล็กที่แอบขึ้นสีชมพูจางๆ

 

“เฮ้ย เปล่า ไม่มีอะไร๊ ไปๆๆๆกลับได้แล้วมืดแล้วๆ อึ๋ย หนาวง่ะ” คนตัวเล็กพูดกลบเกลื่อนแก้เขิน แล้วฉุดร่างสูงให้ลุกขึ้นยืน

 

“นาย หนาวเหรอ?..” โทคิยะเห็นท่าทีของคนตัวเล็กที่เอายืนเอามือถูกันเพื่อสร้างความอบอุ่นให้กับตัวเอง

 

“ก็หนาวนิดหน่อยนะ แต่ไม่เป็นไรหรอก” โอโตยะพูดยิ้มๆพลางเดินนำหน้าไป

 

ฟุ่บ..

 

 โทคิยะถอดเสื้อนอกของตัวเองออกไปคลุมให้โอโตยะ

 

“ยังหนาวอยู่ไหม?” โทคิยะพูดพลางหลบสายตาของคนตัวเล็กที่มองมา 

 

“เอ่อ..ไม่แล้วล่ะ ขอบคุณนะโทคิยะ  แล้วนายไม่หนาวเหรอ??” โอโตยะหน้าแดงเล็กน้อยขณะที่ร่างสูงส่ายหน้าช้าๆ

 

“ฉันร้อน...นายเอาไปเถอะ”

 

“ฮืม =w= ร้อนเหรอ แต่มือโทคิยะเย็นมากเลยน้า” โอโตยะพูดขึ้นหลังจากคว้ามือของร่างสูงมาจับไว้

 

“มือฉันอุ่นนะ เพราะงั้น เราก็เดินจับมือกันไปดีมั้ย ดีกว่าเดินไปแล้วมือเย็นๆนะ” คนตัวเล็กแถข้างๆคูๆ แต่ร่างสูงก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร 

 

   “งั้นกลับกันเถอะ...โอโตยะ” โทคิยะหันมายิ้ม(กระชากใจ)ให้โอโตยะก่อนจะเปลี่ยนจากที่ให้โอโตยะกุมมือของเขา เป็น เขากุมมือโอโตยะแทน ทั้งสองเดินกลับหอพักอย่างใจเย็นท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามอัสดงกับสายลมเย็นอ่อนๆที่พัดมาทำให้โทคิยะกุมมือโอโตยะแน่นขึ้น ...

....

ป.ล. ฟิคเรื่องนี้ยังไม่จบนะคะ อิอิ